این دوره به خوانش متن‌های منثور (غیرمنظوم) عرفانی ایران از زرتشت و شیخ احمد جام تا احمد غزالی و عطار می‌پردازد؛ متن‌هایی که به زبان پارسی و به قلم یا اشارتِ خود صوفیان نام‌دار نگاشته شده‌اند.

سابقه‌ی مکتوب «عرفان ایرانی» به اشوزرتشت می‌رسد و «گاتاها». زرتشت اسپنتمان در گفت‌وگوهای عاشقانه‌ی خود با اهورامزدایش نوری را بر ایران می‌فشانَد که ردش تا همیشه در عرفان ایرانی پابرجاست. این «حکمت خسروانی» (به تعبیر شیخ شهاب‌الدین یحیی سهروردی) که رد همان نور اهورایی است، پایه و اساس عرفان ایرانی را شکل داده که تا همیشه بر زبان و قلم عارفان ایران‌زمین جاری است. از سوی دیگر نثر عارفانه‌ی صوفیان بخش مهمی از...